Stare Monety Rosyjskie

Początki mennictwa rosyjskiego, podobnie jak polskiego, sięgają X wieku. Wtedy to, za rządów Włodzimierza Wielkiego, wybijano monety złote (niewielkie, masa ok. 4 gramów) oraz srebrne (masa do 3 gramów), wyraźnie naśladujące wzornictwo bizantyjskie.  W kolejnych wiekach Ruś popadła jednak w okres długotrwałych zamętów wewnętrznych oraz, w XIII wieku, inwazji Mongołów (z których to języka zapożyczono określenie pieniądza używane do dzisiaj w języku rosyjskim- diengi). W wielu przypadkach zarzucono używanie monet, jako substytut monet stosowano m. in. futra.

W XIII wieku w Nowogrodzie, najbardziej rozwiniętym gospodarczo mieście Rusi, mającym rozległe kontakty handlowe z krajami zachodnimi, pojawiły się, jako odpowiednik pieniędzy, srebrne sztabki, mające masę ok. 200 gram (tzw. grzywna srebra). Miały one charakterystyczne nacięcia, co ułatwiało ich dzielenie na drobniejsze części (odpowiednik drobnej monety). W języku rosyjskim takie dzielenie  nazywano „rubit”, od którego to słowa powstał „rubel”, czyli podstawowa do dzisiaj jednostka obrachunkowa w Rosji. Po jakiś czasie sztabki zaczęto sygnować znakiem mennicy lub miejscowego księcia. W XVI wieku przyjęło się, że jeden rubel jest równy 100 kopiejkom. Kopiejki takie nazywane są przez kolekcjonerów „łezkami”, ze względu na charakterystyczny kształt (podstawą do wykonania takich monet był srebrny drut). Do dzisiaj zachowało się ich mnóstwo, a ze względu na niskie ceny są wdzięcznym przedmiotem kolekcjonowania (chociaż niektóre, jak na przykład łezki wybijane przez królów polskich z dynastii Wazów, roszczących sobie prawa do tronu rosyjskiego, są bardzo rzadkie i poszukiwane)

Prawdziwy początek historii rubla w formie monetarnej należy datować na czasy Piotra Wielkiego (od 1704 roku zaczęto go regularnie wybijać w srebrze, a masą ok. 30 gram zaczął być równy talarowi). W tym czasie pojawiły się też wizerunki władcy na awersach monet. Już wówczas monety rosyjskie odznaczały się wysokim poziomem kunsztu medalierskiego.  W 1755 roku, za panowania cesarzowej Elżbiety, zaczęto wybijać pierwsze monety złote – imperiały (równoważna 10 rublom), o masie prawie 13 gram złota próby 900.

Do schyłku XVIII wieku na awersie znajdowało się przedstawienie władcy, na rewersie zaś herb rosyjski, co upodabniało je do monet zachodnioeuropejskich. Za czasów Pawła I (1796-1801) wizerunki te zostały zastąpione przez krzyż na awersie oraz sentencję na rewersie. Jego syn, Aleksander I, przywrócił przedstawienie cesarskiego godła, dwugłowego orła, w miejsce krzyża.

Wiek XIX to również czasy, kiedy znaczna część ziem polskich znajdowała się pod władzą cara (Królestwo Polskie), w związku z czym pieniądz obiegowy też musiał znajdować się pod wpływem Rosji. Zdecydowano, że każda ma moneta ma mieć podwójny nominał, w rublach i złotówkach, oraz posiadać wizerunek cara lub godło rosyjskie (dwugłowego orła). Część monet bito w mennicy w Warszawie.

Kolekcjonowanie monet rosyjskich z czasów panowania dynastii Romanowów to bardzo interesujące hobby, mające jednakże jedną wadę – wysokie ceny numizmatów. Po upadku ZSRR i narodzinach olbrzymich fortun niektórych oligarchów, ceny tych monet zaczęły osiągać bardzo wysokie poziomy, zwłaszcza w przypadku tych najrzadszych.

One thought on “Stare Monety Rosyjskie

Dodaj komentarz